Een verhaal schrijven met AI en het van jou houden
Een AI-partner schrijft snel een concept, maar het verhaal heeft jou nog steeds nodig. Deze stappen behandelen de keuzes die het meest tellen, van de eerste regel tot het tiende hoofdstuk, in elk genre dat je wilt.
Een AI-verhaalpartner voor elk genre
SpicyLores is gebouwd rond één idee: jij brengt het verhaal, en de AI doet samen met jou het zware werk. Typ een regel over wat je voor je ziet. Dat kan een romance zijn, een duistere fantasy, een fanfic in een wereld waar je al van houdt, of een scène waarin jij één personage speelt en de AI de rest. De AI stelt tot drie vragen over wat je regel openlaat, zoals door wiens ogen we kijken of hoe het eerste hoofdstuk moet eindigen, en je kunt elke vraag overslaan.
Daarna kies je de intensiteit en de lengte van het hoofdstuk, van ongeveer 500 woorden om snel te lezen tot enkele duizenden als een scène ruimte nodig heeft, en een schrijverspersona of geen. Het schrijven zelf gebeurt in de volledige schrijfapp met een gratis account, en elk hoofdstuk onthoudt de namen, geheimen en beloftes van het vorige.
Begin met iemand die iets wil
Een setting alleen geeft de AI weinig te doen. Iemand die iets wil, en een reden waarom die het niet zomaar kan krijgen, geeft hem een heel verhaal. “Een vuurtoren” is een plaatje. “Een vuurtorenwachter die een brief aan haarzelf vindt, gedateerd op morgen” is een eerste hoofdstuk.
Kies het genre voor de details
Romance, fantasy, fanfic, roleplay, thriller of iets stillers: de site vraagt dit eerst, omdat het alles daarna verandert. Een romance heeft twee mensen nodig en iets tussen hen in. Een thriller heeft een tikkende klok nodig. Een roleplay heeft een rol voor jou nodig en iemand met wie het de moeite waard is om te praten.
Beantwoord de vragen die jij belangrijk vindt
De vervolgvragen worden geschreven op basis van je eigen regel, dus ze vragen naar de gaten erin. Beantwoord de vragen die je belangrijk vindt en sla de rest over. Een overgeslagen vraag is geen fout; die keuze ligt dan gewoon bij de schrijver.
Stem intensiteit en lengte af op het verhaal
De intensiteit loopt van helemaal geen romantiek tot de hoogste niveaus, voor lezers van 18 jaar en ouder, en deze site laat alleen de zachte kant zien. Een kort hoofdstuk van ongeveer 500 woorden past bij een snelle scène, terwijl een langzaam groeiende romance of een mysterie met aanwijzingen beter leest bij een paar duizend woorden.
Kies een stem, of geen
Spicy schrijft gedurfd en houdt het tempo hoog. Pyra laat spanning blik voor blik opbouwen. Onyx neigt naar het donkere en houdt van een gevaarlijke wending. “Geen schrijver” geeft je een neutrale stem om zelf te vormen. Elk van hen kan elk genre schrijven; de persona verandert alleen hoe het klinkt.
Houd het gaande
- Eindig elk hoofdstuk één beat voor de ontknoping, zodat het volgende iets te bieden heeft.
- Vraag om een herschrijving van één scène als de toon afdrijft, in plaats van opnieuw te beginnen.
- Houd een korte lijst bij van namen en beloftes; de schrijver onthoudt ze, en het helpt jou ook.
- Schakel over naar de rollenspelmodus als je als personage wilt spreken in plaats van te vertellen.
Drie openingen, drie genres
Een weg door een fantasywereld, een roleplay in de mist en een stil literair verhaal. Jouw idee krijgt een eigen opening.
Voorbeeldopening
De weg naar Varn
Het idee: Een hofmagiër moet de verbannen prinses beschermen die ze ooit niet wist te redden.
De prinses keek niet op toen Maren de binnenplaats op reed. Ze sleep een mes dat ze niet hoorde te bezitten, en ze ging ermee door terwijl de escorte om haar heen afsteeg. “Ze hebben jou gestuurd,” zei ze ten slotte. “Uitgerekend jou.” Vijf jaar geleden was Maren pas negentien dagen lijfwacht van het koningshuis toen het paleis in brand vloog, en ze had de verkeerde zus naar buiten gedragen. Iedereen in het koninkrijk wist het. Niemand had het haar ooit in het gezicht gezegd. “De weg naar Varn is lang,” zei Maren. “U mag me de hele weg haten, hoogheid. Doe het alleen te paard.” De prinses toetste het lemmet tegen haar duim. Toen stond ze op, liet het mes in haar laars glijden en liep zonder een woord naar het tweede paard. Bij de poort draaide ze zich om in het zadel. “Als je me twee keer in de steek laat,” zei ze zacht, “ben ik niet degene die je vergeeft.”
Voorbeeldopening
Het douanehuis
Het idee: Ik speel een smokkelaar op een laatste vaart, en de douanebeambte die me de vorige keer betrapte, wacht al.
De mist is dik over de haven komen hangen, en dat zou geluk moeten brengen. Je legt de boot aan onder het douanehuis en houdt je hoed laag. Drie kisten, één koper en een zak vol valse papieren. Dan gaat er boven je op de kade een lamp omhoog. “Goedenavond,” zegt inspecteur Adaeze Obi, alsof jullie hadden afgesproken. Ze heeft je al eens eerder gepakt, twee winters geleden, en liet je gaan om redenen die ze nooit uitlegde. Je hebt vaker aan die redenen gedacht dan je zou toegeven. Ze komt langzaam de trap af, haar jas donker van de regen, en blijft op één pas afstand staan. Haar ogen gaan naar de kisten en dan terug naar jou. “Ik kan ze openmaken,” zegt ze. “Of je vertelt me waarom je terugkwam naar mijn haven, terwijl er honderd andere aan deze kust liggen.” De lamp sist tussen jullie in. Ze wacht, en ze heeft geen haast.
Voorbeeldopening
Voetnoot zeventien
Het idee: Een vertaler wordt verliefd op de auteur die ze vertaalt, voetnoot na voetnoot.
De eerste mail van Tomas Varga was vier regels lang en eindigde met een verontschuldiging voor de lengte van zijn zinnen. Ines vertaalde zijn roman toen al een maand, en ze wist dat hij zich op papier nooit verontschuldigde. Zijn verteller was wreed en grappig en had nergens spijt van. Ze schreef terug met een vraag over hoofdstuk drie. Hij antwoordde met twee pagina’s. In april hadden hun mails eigen voetnoten, genummerd, omdat geen van beiden kon ophouden dingen toe te voegen. Voetnoot zeventien ging over het café in het boek, dat met de gebarsten spiegel, en of het echt bestond. Dat deed het, schreef hij. Hij ging er de meeste avonden heen. Ze las die regel vier keer. Toen opende ze het manuscript, vond de zin die ze al een week ontweek, die waarin zijn verteller eindelijk zegt wat hij wil, en vertaalde hem zo zorgvuldig dat het haar de rest van de nacht kostte.