Jak napisać historię z AI, żeby nadal była Twoja

Partner AI szkicuje szybko, ale historia wciąż potrzebuje Ciebie. Te kroki obejmują najważniejsze wybory, od pierwszego zdania do dziesiątego rozdziału, w dowolnym gatunku.

Partner AI do historii w każdym gatunku

SpicyLores powstało wokół jednej myśli: Ty przynosisz historię, a AI wykonuje z Tobą ciężką pracę. Wpisz zdanie o tym, co sobie wyobrażasz. Może to być romans, mroczne fantasy, fanfik osadzony w świecie, który już kochasz, albo scena, w której grasz jedną postać, a AI całą resztę. AI zada do trzech pytań o to, co Twoje zdanie zostawia otwarte, na przykład czyimi oczami patrzymy albo jak ma się skończyć pierwszy rozdział, a każde z nich możesz pominąć.

Potem wybierasz pikanterię i długość rozdziału, od około 500 słów na szybką lekturę do kilku tysięcy, gdy scena potrzebuje miejsca, i wybierasz personę pisarza albo żadną. Samo pisanie odbywa się w pełnej aplikacji do pisania z darmowym kontem, a każdy rozdział pamięta imiona, sekrety i obietnice poprzedniego.

Zacznij od osoby, która czegoś chce

Samo miejsce akcji daje AI bardzo mało do roboty. Osoba, która czegoś chce, i powód, dla którego nie może tego po prostu mieć, dają jej całą historię. „Latarnia” to obrazek. „Latarniczka, która znajduje list zaadresowany do niej, z jutrzejszą datą” to pierwszy rozdział.

Wybierz gatunek przed szczegółami

Romans, fantasy, fanfik, roleplay, thriller albo coś cichszego: o to pytamy najpierw, bo zmienia wszystko, co przychodzi potem. Romans potrzebuje dwóch osób i czegoś, co stoi im na drodze. Thriller potrzebuje zegara. Roleplay potrzebuje roli dla Ciebie i kogoś, z kim warto rozmawiać.

Odpowiedz na pytania, które są dla Ciebie ważne

Pytania uzupełniające powstają z Twojego własnego zdania, więc pytają o jego luki. Odpowiedz na te, na których Ci zależy, a resztę pomiń. Pominięte pytanie to nie błąd; po prostu zostawia ten wybór pisarzowi.

Dopasuj pikanterię i długość do historii

Pikanteria sięga od braku romansu po najwyższe poziomy, dla czytelników 18+, a ta strona pokazuje tylko łagodny koniec. Krótki rozdział o długości około 500 słów pasuje do szybkiej sceny, a powoli rozwijający się romans albo kryminał z poszlakami do rozmieszczenia czyta się lepiej w kilku tysiącach słów.

Wybierz głos albo żaden

Spicy pisze odważnie i trzyma tempo. Pyra pozwala napięciu narastać spojrzenie po spojrzeniu. Onyx skłania się ku mrokowi i lubi niebezpieczne zwroty. „Brak pisarza” daje prosty głos, który kształtujesz po swojemu. Każdy z nich napisze każdy gatunek; persona zmienia tylko brzmienie.

Ciągnij to dalej

Kończ każdy rozdział jeden takt przed puentą, żeby następny miał co dostarczyć.
Gdy ton się rozjeżdża, poproś o przepisanie jednej sceny, zamiast zaczynać od nowa.
Prowadź krótką listę imion i obietnic; pisarz je pamięta, ale Tobie też pomoże.
Przełącz się na tryb roleplay, gdy chcesz mówić jako postać, a nie opowiadać.

Trzy początki, trzy gatunki

Droga w fantasy, roleplay we mgle i cicha proza literacka. Twój pomysł dostanie własny.

Przykładowy początek

Droga do Varn

Pomysł: Nadworna czarodziejka ma strzec wygnanej księżniczki, której kiedyś nie zdołała ochronić.

Księżniczka nie podniosła wzroku, gdy Maren wjechała na dziedziniec. Ostrzyła nóż, którego nie powinna mieć, i nie przerwała, gdy eskorta zsiadała wokół niej z koni. „Przysłali ciebie”, powiedziała w końcu. „Akurat ciebie”. Pięć lat temu Maren od dziewiętnastu dni pełniła służbę w gwardii królewskiej, kiedy pałac stanął w ogniu, a ona wyniosła z niego nie tę siostrę. Wiedziało o tym całe królestwo. Nikt nigdy nie powiedział jej tego prosto w oczy. „Droga do Varn jest długa”, odparła Maren. „Wasza Wysokość może mnie nienawidzić przez całą drogę. Byle w siodle”. Księżniczka sprawdziła ostrze na kciuku. Potem wstała, wsunęła nóż do buta i bez słowa podeszła do drugiego konia. Przy bramie odwróciła się w siodle. „Jeśli zawiedziesz mnie drugi raz”, powiedziała cicho, „to nie ja będę tą, która ci wybaczy”.

Przykładowy początek

Komora celna

Pomysł: Gram przemytnika w ostatnim kursie, a celniczka, która złapała mnie poprzednio, już czeka.

Nad portem zawisła gęsta mgła, co powinno przynieść szczęście. Cumujesz łódź pod komorą celną i nasuwasz kapelusz na oczy. Trzy skrzynie, jeden kupiec i kieszeń pełna podrobionych papierów. Wtedy na nabrzeżu nad tobą unosi się latarnia. „Dobry wieczór”, mówi inspektor Adaeze Obi, jakbyście byli umówieni. Złapała cię już raz, dwie zimy temu, i puściła z powodów, których nigdy nie wyjaśniła. O tych powodach myślisz częściej, niż masz ochotę przyznać. Schodzi powoli po stopniach, w płaszczu ciemnym od deszczu, i zatrzymuje się krok od ciebie. Jej wzrok wędruje do skrzyń, a potem wraca do ciebie. „Mogłabym je otworzyć”, mówi. „Albo możesz mi powiedzieć, co cię znowu sprowadza do mojego portu, skoro na tym wybrzeżu jest ich sto”. Latarnia syczy między wami. Ona czeka i wcale się nie spieszy.

Przykładowy początek

Przypis siedemnasty

Pomysł: Tłumaczka zakochuje się w autorze, którego przekłada, przypis po przypisie.

Pierwszy e-mail od Tomasa Vargi miał cztery linijki i kończył się przeprosinami za długość jego zdań. Ines tłumaczyła wtedy jego powieść od miesiąca i wiedziała już, że na papierze on nigdy nie przeprasza. Jego narrator był okrutny, zabawny i niczego nie żałował. Odpisała z pytaniem o rozdział trzeci. Odpowiedział na dwie strony. W kwietniu ich maile miały już własne przypisy, numerowane, bo żadne z nich nie potrafiło przestać czegoś dopisywać. Przypis siedemnasty dotyczył kawiarni z książki, tej z pękniętym lustrem, i tego, czy istnieje naprawdę. Istnieje, napisał. Chodzi tam prawie każdego wieczoru. Przeczytała to zdanie cztery razy. Potem otworzyła rękopis i znalazła zdanie, którego unikała od tygodnia, to, w którym jego narrator w końcu mówi, czego chce, i przetłumaczyła je tak starannie, że zajęło jej to resztę nocy.